Республиканский конкурс «Воспитатель-это мое призвание»

Эссе на тему : «Воспитатель –это мое призвание»

Научно методический центр «ZIAT»членам комиссий от воспитателя: Дарибаевой Жазирагул Кубейсиновны д/с №19 города Тараз 2015 год

«Воспитатель –это мое призвание »

Приходя в «сад счастья»( в детский сад) я всегда думаю о том ,как мне заинтриговать детей .Как поступить. чтобы детский сад казался им домом,чтобы их малюсенькие сердечки озаряла любовь и ожидание самого неожиданного.

Проводя опрос среди детей я замечаю ,что дети невсегда получают должного внимания дома. Родители оставляют ребенка один на один с телевизором или с компьютером. Дети не получают ответы на свои вопросы, которые очень важны в их детском возврасте.

Великий Жусип Баласагун сказал: «Ребенок –это звездочка, а воспитатель тот, кто дает свет этой звезде». Моя миссия чтобы эта звездочка никогда не бледнела, не гасла. Для этого я делаю все усилия, чтобы ребенок доверял, не боялся сказать свои ошибки,задать вопросы на которые он хочет получить ответ ,но стесняется.

Когдато Николай Рерих сказал «Стыд той стране где педагоги живут бедно» ,но никакие материальные блага незаменят то счастье,которое педагог получает от общения с детьми. Ведь даже такой философ как Алма Кыраубаева целиком и полностью посвятила себя педагогике. Она не ждала никакой денежной компенсации. не почетов от государства. Прочитав ее книгу я поняла одно «педагог тот человек который радуется открытиям своего ученика» . Порой во время наблюдения у меня на глаза.наварачиваются слезы ,от умиления к детям, от их смеха, от их радости, даже тогда когда они позируют меня играясь в « детскии сад». Да у человека в быту бывают пробелы .которые не всегда дают хорошее настроение и которые боишься скажутся на твоей работе с детьми. Но зато время которое я работаю с детьми научиласьвидеть в детском саду «Рай», в котором не места плохому настроению. Наш век очень активной передачи информации, с нас требуют чтобы мы вовремя успевали научить детей новшествам, но я считаю главное не новые технологии , а психологическая стабильность ребенка Ребенок как вода в стакане , капнешь черную краску будет черным , капнешь желтую краску будет яркой , насышенной притягивающей.Ребенок у которого родители в ссоре или вразводе характером замккнутей ,чем ребенок у кого родители живут вместе. Этот ребенок не нарисует голубое небо , не яркое солнце он не расскажет друзьям обэтом... Ведь для ребенка родители –это все , они никогда плохо неозовутся оних. Ребенок посорившийся в детском саду с детьми ,через некоторое время забудет об этом, ведь воспитатель вмешается даст наставления. Но когда эти проблемы наступают состороны родителей воспитателю очень тяжело об этом говорить, тяжело решить эту проблему. Тогда педагог старается быть ребенку и мамой и папой. Он старается войти в положение этого ребенка,волнуется если скемто поругался. Воспитатель –это тот человек который проводит через себя всю ситуацию через которую ребенок прошел. Я пишу лично о своем состоянии, как человек в данный момент сопереживающий этот момент.

На какой семинар не пойдешь, какую книгу не прочитаешь говорят «дай хорошее воспитание ребенку», а как его давать никто вам нескажет. Скажу я себе одно я воспитатель ,я неробот и не тот который приходит выполнять с детьми режимные моменты .проводить занятия ,как написано только в книгах я , та которая люблю детей и хочу научить детей любить мир во всех красках...

Один мудрец сказал « чтобы понять горе человека достаточно быть человеком, а чтобы радоваться его счастью надо быть ангелом». Я не считаю себя ангелом или еще какой небудь феей .но я люблю и радуюсь начинаниям своих воспитанников.

У меня есть свои принципы в воспитании детей это:небояться сказать ребенку нет, это не притворятся перед ребенком ,что у тебя все хорошо, это ненаказывать ребенка если он ошибся, этоне врать ребенку если видишь, что его работа плоха из всего из этого я влеку , что я воспитатель который придерживается принципа « Будь сам собой».

Это незначит что я не провожу занятия, что непровожу утренники, что ни придерживаюсь режимных моментов согласно стандарту. Это значит что я в официальность вкладываю душу, сердце и любовь.

Я всегда говорю что мы инвесторы не финансовые. а духовные. Ведь все что мы вкладываем в детей –это инвестиция, которая даст свои результаты в будущем. А результат зависит от того .что вы вклали ребенку или вкладываете сейчас.Результат не заставит вас долго ждать, вы это будете видеть каждый день. Сколько надо учиться чтобы получить профессию банкира ? Я отвечу четыре года. А чтобы стать нефтянником? Опять отвечу четыре года.. А сколько надо учиться чтобы стать педагогом? Опять отвечу я «Всю жизнь». Всю жизнь надо учиться чтобы воспитать человека .чтобы распознать его . а еще научить. А человек меняется .он разного менталитета .он из разного материала. Когда снимают отпечатки пальцев .статистика твердит «что у каждого человека свой индивидуальный отпечаток. Я тоже хочу отметиь что каждый ребенок –это новый лист бумаги и у каждого отдельная обложка.

Воспитатель не должен ошибиться. когда заполняет титульную сторону этого листа

Спросите у ребенка что такое добро .что такое зло?.Сияя ребенок будет рассказывать о том .что добро это когда никто не ругает . никто не бьет. когда все угощают не ябедничают и не плачут..А когда дети рассказыают о зле в лице они меняются и долго не находят слова для описания зла или рассказывают о сейчашних мультперсонажей .из этого я влеку что ребенок это само добро он не может не то что сделать зло комуто,но даже рассказать о зле. И представьте себя человека который каждый день находиться вместе с ним.Воспитатель это тот ,который никогда недопустит злостного отношения к ребенку.

Мое эссе имеет и социологический характер и гуманный.Ведь эти две области имеют прямые отношения к детям.Как можно говорить только о хорошем и о красивом ,когда есть плохое и уродливое. Современная методика гласит «не сравнивай ребенка с успешным ребенком»не все так плохо я знаю отрывок из песни который я сейчас вспомнила :

Қабағыңды аш қамықпағын Гүлмарал,

Жалғыз қалсаң жабықпағын Гүлмарал.

Көрмеймісің өсіп тұрғой жанымау,

Өсіп тұрғой табытта гүл, табытта гүл Гүлмарал.

Я переведу :Неунывай неплачь Гульмарал,даже если ты одинока. Посмотри на могилы Гульмарал даже на черных могилах растут цветы. Это не очень оптимистичное чтение егодетям не прочтешь, но учить детей сравнивая с прекрасным это совсем другое,я против того чтобы одевать детям розовые очки, их надо снимать, и быть чуть-чуть реалистичным по отношению к ребенку. Ребенок рано или поздно столкнется с проблемой и унегоне окажется « иммунитета самосправления».

Я всегда подхожу к всестороннему воспитанию, стараюсь девочек воспитывать согласно нашему менталитету (культура одевания, разговора и поведения и.т .д). Воспитатель должен развиваться ,каждый момент,каждую минуту из всего прекрасного и необычного брать примеры, ставить опыты, заинтриговывать детей. Моя профессия дает возможность чувствовать себя независимой и счастливой. Я верю что я никогда не пожалею об этом! Переполняясь чувсвами мне хочется заговорить стихами:

Қаз-қаз басып бақшаға келіп едің,

Құшағыма жасырып сені қала бердім.

Ана жүрек қайта-қайта артқа қарап,

Елжіреп қимастықпен кете берді.

Қыс өтті, көктем келді, жазда кетті,

Есіме аламын мен сол мезетті.

Сен келесін есіктен топқа кіріп,

Алып-ұшып құшақтап өбіп-сүйіп.

Ұмытып балапан моншақ жасты,

Сылдыр-сылдыр күлесін аяқасты.

Саған қарап қуанам құлыншағым,

Тәрбиеші, әрі дос бола білдім мен әрдайым.

Ребенок это смысл жизни каждого родителя, а для воспитателя воспитанники эта гордость! Эта моя профессия, это мое призвание!

«Тәрбиеші болу бақыт» атты Республикалық конкурс

«Тәрбиеші болу бақыт» тақырыбына эссе

«ZIAT» ғылыми әдістемелік орталығының комиссия мүшелеріне Тараз қаласының № 19 балабақшасының тәрбиеші:Дарибаева Жазирагул Кубейсиновнадан 2015 жыл

«Тәрбиеші болу бақыт»

«Жұмақ бағына» (балабақшаға) келгенде өзім балаларды бүгін не нәрсемен қызықтырсам деп ойлаймын... Кішкентай адамдардың жүрегіне қалай жол тапсам, және олардың балабақшада өткен күндері қызықты әрі, мәңді болғаның қалаймын, кішкентай ғана жүректері кереметке толғаның қалаймын.

Балалармен әңгімелесе отырып, олардың үйден балаға қажетті мейірім көрмейтінің жүрегім сезеді.. Ата-аналар балаларды компьютердің немесе теледидардың алдында қалдырады. Бала әркез даму үстінде, бірнәрсені білгісі келіп тұрады, бірақ өкінішке орай жауапсыз қалатын сұрақтар көп, бала жауапсыз, мейірімсіз керексіз болып қала береді.

Жүсіп Баласағұн «Бала жұлдыз оны жарқырататын мұғалім» деген еді, олай болса мен жұлдыздарымның шоғы биік болғаның қалаймын, олардың түсі күңгірт тартпаса екен деп тілеймін.Бала жүрегіне ұяңдық ұялап, ішіндегісін айта алмай қынжылатын кездер болады, осы кезде тәрбиеші баланың тұйықталмай ,бәрін қорықпай жайып салуына жағдай жасау керек..

Біркездері Н.Рерих : «Педагогы кедей елдің шоқтығы биік болмас»деп еді, алайда материалдық жағдай қандай болмасын баламен тәрбиешінің арасындағы қатынасты ақшамен өлшей алмаспыз. Оған дәлел еліміздің белгілі философы, ғалым Алма Қыраубаева емеспе, мемлекеттен награда , марапат күткен емес. Сондада бар өмірін педагогикаға арнады. Өзі санаулы ғұмырын балаға арнаған адам .Бәлкім бақыттың кілті осыда болған шығар.

Кейде балаларды бақылап отырып ,көзіме жастың жиналғаның байқаймын. Балалардың өзімді сомдап ,жадырап күлгені ерекше әсер етеді. Адам өмірінде келеңсіз жағдайлар болады, сол кезде балаларға көңіл күйім , жаман жағынан әсер етпесе екен деп ойлайтынмын, сөйтсем онымның бәрі бекер екен. Бала қайғыны ұмыттырып жібереді.

Заманымыз ақпараттың жедел алмасу кезеңі болып табылады. Бізден де балаға уақытылы жедел үйретіп отырындар деп талап қойылады. Менің ойымша бастысы жаңа технология емес, баланың психологиялық жағдайының тұрақтылығы. Бала стакандағы су тәрізді ,қара бояу қоссан қара болады, ашық түс тамызсаң құлпыра кетеді. Менде осы ұстанымды қолдаймын ,баланың жадыраңқы көңіл күйде болғаның қалаймын.

Отбасы толық балалардың сенімі күшті және өздерін еркін ұстайды.Сонымен қатар жалғызбасты ата -аналардың ,балаларына тұйық мінез және қорқыныш ,үрей жақын.Көңілі аш ,жүрегі жабырқаулы бала суретінде әсем гүлді,көк аспанды бейнелемейді және бала үлкендердің мәселесін түсіндіріп айта қоймайды . Бала үшін ата-ана өте қымбат .Сыртына ақтарып айтылмаған соң, кішкентай бала жүрегі құса болады. Ал тәрбиешіге осы тақырып ен қиын болып табылады. Бірақ мен анамын және тәрбиешімін ,сондықтанда осы жағдайда балаға анасы да 6әкесі де болуға тырысамын. Мен осы жағдайдағы ситуацияны жүрегіммен сезінемін.Дәл осы жағдайда осының бәрін өз басымнан кешіре отырып жаздым.

Қай семинарға барыңыз немесе кітап оқысаңыз « балаға дұрыс тәрбие бер» дейді.Бірақ қалай тәрбиелеу керектігін тура айтпайды.

Кітапқа , жоспарға қарап қана жұмыс істеу ұнамайды, өзімді түрлі эксперименттержасаумен шындап отырамын. Осының бәріне ыждахаттылық, сезім, даналықты ұштастыра отырып жұмыс жасаймын.

Бір дана кісі « адамның қуанышына ортақтасу үшін тек адамгершілік жеткілікті, ал қайғысына тек періште ғана қайғырады»деген екен. Мүмкін солай шығар,бірақ баланың құса болғаны былай тұрсын ,жыласа жанымыз байыз таппайды ғой.

Менің принцибім балаға өтірік айтпау, оның творчествалық жетістіктері өте нашар болса оны «кереметсін» деп асқақтатпау, көңіл күйін жоқ болса оны жасырмау, баламен жұмыс шынайылықты қажет етеді. Енді мұның бәрі стандартқа бағынбау ,немесе әдістемеге қарсы шығу емес, тек ресми тәрбиеге аналық мейіріміңізді қосыңызшы.

Мен ылғида біз бала өміріндегі инвесторлармыз деп айтамын. «Не егсен соны орасын», немесе «Тамақты неден дайындадың, соның дәмін таттың»деген сөз.

Банкир болу үшін қанша оқу қажет? Төрт жыл, ал мұнайшы болу үшінше ? Тағыда төрт жыл , ал енді адам жаның түсіне отырып білім беру үшін ,бір адамның өмірі де аздық етеді. Өйткені адам жеке тұлға,әқайсысы әртүрлі, әрі ерекше. Қылмыскердің саусақ іздері әртүрлі болады емеспе, олардың бірдей сәйкестігі ешқашан табылмаған. Міне бала әртүрлі кітап деп білемін, тек тәрбиешіні баспагер деп алатын болсақ, ол кітаптың сыртын қателеспей жабдықтағаны абзал.

Баладан жақсы деген немене жаман деген немене деп сұрасаңыз жақсы деген- ойнау ,балмұздақ жеу деп айта жөнеледі , ал жамандық деген ұрсу, ұру дегеннен ары аспайды .Бала жамандық жасау былай тұрсын, жаманның не екенің айтып бере алмайды, менің тілегім балалар ешқашан мұнаймаса екен.

Менің эссем социологиялық және гумандық тұрғыда жазылды. Осы екі сала емеспе бала өмірінде тікелей рөл ойнайтын.

Өмірде жақсылық көп болсада жамандық та қалыс қалар емес. Әсемдік қаншалықты көп болса,сұрықсыздықта кездеседі.

Жаңашыл әдістемелер «баланы озат баламен салыстырма» деп жар салады, бірақ бәсеке лестік,лидерлық ұстанымдарды қалай дамытамыз. Менің есіме мына өлең жолдары есіме түсіп отыр

Қабағыңды аш қамықпағын Гүлмарал,

Жалғыз қалсаң жабықпағын Гүлмарал.

Көрмеймісің өсіп тұрғой жанымау,

Өсіп тұрғой табытта гүл, табытта гүл Гүлмарал.

Бұл дегенім «бақытта барлығының бар таласы»дегім келеді.Қорыта келе баланы қиындықтан алып қашпай онымен күресуді үйрету , әғни «өз-өзін қорғау иммунитетін» дамыту.. Баланы жан-жақты дамыту және жетілдіру біздін міндетіміз.

Баланы тәрбиелеудің биік шынына жеткін келсе ,әрбір сәтіннен үлгі ал, сабақ түй дегім келеді Менің мамандығым өзімді тәуелсіз сезінуге, бақытты болуға мүмкіндік береді..Бәрі осылай болғанына еш өкінбеймін, эссені өлең жолдарымен тәмамдайын.

Қаз-қаз басып бақшаға келіп едің,

Құшағыма жасырып сені қала бердім.

Ана жүрек қайта-қайта артқа қарап,

Елжіреп қимастықпен кете берді.

Қыс өтті, көктем келді, жазда кетті,

Есіме аламын мен сол мезетті.

Сен келесін есіктен топқа кіріп,

Алып-ұшып құшақтап өбіп-сүйіп.

Ұмытып балапан моншақ жасты,

Сылдыр-сылдыр күлесін аяқасты.

Саған қарап қуанам құлыншағым,

Тәрбиеші, әрі дос бола білдім мен әрдайым.

Бала деген ата-ана үшін өмірінің мәні, ал мен үшін олар мақтаныш және олармен жұмыс жасау бақыт деп білемін!