Балама қандай жүрек сыйлаймын?

Балама қандай жүрек сыйлаймын?

Ата – ана үшін баланың орны бөлек қой. Бірақ сол балаға біз лайықты ата-ана болып жүрміз бе?

Жақында мен ата-аналар арасында трененг өткіздім. «Сіз қанадай ата-анасыз?» деген сауалнамаға жауап беріп отырып, ата-аналары өздері бір сәтке «шынымен мен қандай ата-анамын?» деп ойланып қалғандай. Екі топқа жағдайатты талқылауға бердім. Бірінші топ дәрігерлер тобы болды. Оларға сендердің қолдарыңда жалғыз жүрек бар оны кімге сыйлар едіңдер? Көп балалы 60 жастағы анаға ма, әлде, 6 айлық балаға ма, әлде, үйсіз-күйсіз қаңғыбасқа ма, әлде, дарынды балаға ма? - деген сұраққа жауап беруге қатты қиналды. Бірақ барлығы бір шешімге келді. Олардың ойынша бұл жүрекке дарынды бала лайық деп шешті. Екінші топ «сіз балаңызға қандай үлгі көрсетесіз?» деген сұрақтың жауабын таба алмады. «Біз баламызға үлгілі бол, жақсы оқу, үлкенді сыйла –деп айтып жүреміз» дейді. Сонда ол ата-аналарымыз қандай ата-ана болғаны. Сөздері істерімен сәйкес келмесе. Егер өздері сыйламай тұрып үлкенді, сөзбен сен сыйла дегенді бала жасай ма?

Бәз бірінші барлығын өзімізден бастауымыз керек. Бала естігенін емес, көргенін істейді. Егер ата-анасы баласына айтпай-ақ өзі сыйлап жүрсе, баласы да соны істер еді. Қазақ атамыз жайдан жай «ата көрген оқ жонар, ана көрген тон пішер» деп берерайтпаған болар.