Абилхайрова
Алмагул Бактыгалиевна
Атырау
жоғары көпсалалы «Болашақ» колледжінің
кафедра меңгерушісі
Елім
деген сөздің жылуы
Кейде
Отан туралы ойлану үшін алысқа барудың
қажеті жоқ. Таңертең үйден шығып, таныс
көшеге көз салсаң жеткілікті. Мектепке
асыққан балалар, жұмысқа бет алған
адамдар, ауладағы үлкендердің амандығы
— бәрі де өзіңе жақын. Күн сайын көріп
жүрген осы қарапайым тіршіліктің ішінде
туған елге деген сезім бар. Біз оны үнемі
сөзбен айтып жүрмейміз. Бірақ бір жаққа
ұзап кетсек, дәл осы көріністерді
сағынамыз.
Республика
күні мен үшін сол сезімді тереңірек
түсінуге мүмкіндік береді. Бұл күні
еліміздің жүріп өткен жолын, бүгінгі
өмірімізді, ертеңге деген үмітімізді
ойлаймын. Қазақстанның өз тағдырын өзі
шешуге ұмтылған тарихи қадамының артында
қаншама адамның арманы мен сенімі тұр.
Бүгін біз сол арманның жалғасында өмір
сүріп жатырмыз.
Егемендік
деген ұғымның мағынасы есейген сайын
ашыла түсетіндей. Бала кезде оны көк
туымызбен, әнұранымызбен, мерекелік
салтанатпен байланыстырамыз. Кейін
оның мәнін өз өмірімізден іздей бастаймыз.
Ана тілімізде еркін сөйлеу, баламыздың
болашағын өз елімізбен байланыстыру,
туған жерімізде еңбек етіп, шаңырақ
көтеру — мұның бәрі елдіктің қадірін
сезіндіреді.
Отанға
деген сүйіспеншілік мен үшін адамның
күнделікті ісінен көрінеді. Бір мұғалім
шәкіртінің қабілетін байқап, оған сенім
береді. Бір дәрігер науқастың жанын
түсініп, жылы сөз айтады. Бір жұмысшы
өз міндетін ұқыпты атқарады. Бір жас
үлкенге орын береді. Осындай елеусіз
көрінетін әрекеттерден адамдардың
бір-біріне деген сенімі қалыптасады.
Ал сенім бар жерде елдің ертеңіне деген
үміт те берік болады.
Әрине,
туған еліңді жақсы көру оның барлық
мәселесіне көз жұму дегенді білдірмейді.
Кейде көңіліміз толмайды, кейде
әділетсіздікке қынжыламыз, кейде жақсы
өзгерісті ұзақ күтеміз. Өйткені осы
елдің өмірі бізге бәрібір емес. Өзіміз
өмір сүретін ортаның түзелгенін,
балаларымыздың мүмкіндігі мол болғанын
қалаймыз. Сол тілегіміз бізді
жауапкершілікке жетелеуі керек. «Менің
қолымнан не келеді?» деген сұраққа
әрқайсымыз өз ісімізбен жауап бере
аламыз.
Мен
Қазақстанның болашағын ойлағанда, ең
алдымен балаларды елестетемін. Олардың
алаңсыз күлгенін, білімге құштар
болғанын, армандаудан қорықпағанын
қалаймын. Өскенде өз елінде еңбегі
бағаланатынына сенсе екен деймін. Туған
тілін құрметтеп, өзге халықтарға да
ықыласпен қарайтын азамат болып
қалыптасса екен. Біздің бүгінгі таңдауымыз
бен еңбегіміз сол балалардың ертеңгі
өміріне әсер етеді.
Республика
күні осыны еске салады. Бізге аманат
болған елді келесі ұрпаққа қандай күйде
табыстаймыз? Бұл сұрақтың жауабы бүгінгі
тіршілігімізде: жұмысымызға деген
адалдығымызда, бір-бірімізге көрсеткен
құрметімізде, баламызға берген тәрбиемізде
жатыр.
«Менің
елім» деген екі сөзді айтқанда, менің
көз алдыма туған жерім, жақындарым, үйім
келеді. Сол сөздердің ішінде өткенім
де, бүгінім де, болашаққа деген тілегім
де бар. Елім аман болса екен деймін. Әр
шаңырақта тыныштық, әр адамның көңілінде
ертеңге сенім болса екен. Республика
күніндегі ең шынайы тілегім — осы.