Эссе "Естелік сурет"

Еркін тақырыпқа эссе

Естелік сурет

Анамның әкесі Жұмағазы атамды есіме әжем түсіреді. Ол қылтамақ деген аурудан көз жұмған екен. Төсекте жатқанда мен оған кішкентай кезімде көмек берген екенмін. Ол туралы әжем айтқан сайын есіме түседі. Әжем құлағы естімейді, ол үшін үйдің құлағы болған екенмін. Нағашы атамның көзі нашар көреді, ол үшін мен көзі болған екенмін. Үйге адамдар келе жатса, ас үйде жүрген әжеме жүгіріп айтамын. Атам түкіргіш іздесе, оны тауып беремін. Сонда менің күнде томпаңдап істейтін жұмысым осы. Ал басқа немерелер далада ойында жүрген екен.

Бір күні анам қатты жылады. Мен оның не үшін жылағанын қазір ғана түсініп келемін. Өйткені нағашы атам Жұмағазы қайтыс болған екен. Содан бері атам туралы әжем әңгіме айтса, фотоальбомнан суреттерін іздеп сағына бастадым.Анама көрсетпей бір суретін әжемнен сұрап алдым. Естелікке мені жақсы көрген атамның суретін сақтап қойдым. Ол Еңбек ардагері екен. Қостанай облысы Науырзым ауданындағы "Көктал" кеңшарында еңбегінің жемісіне тоғыз баласы бар атама үлкен үй сыйлаған екен. Сол үйден тоғыз баласы өсіп, өз жолдарын тапқан екен. Мен сол тоғыз баланың ішінен шыққан анам Маржанның ұлымын. Атамнан қалған естелік суретке қарап, мен де еңбекқор болғым келеді. Қазір 3 сынып оқушысымын. Мен атамды өте құрметтеймін және анамның әкесі өте мықты адам болған.

Нұрсейіт Әнуар, 3 сынып, "Тобыл орта мектебі"КММ