эссе "Кәсібім - нәсібім"

Мектепке келіп алғаш рет

Ұстазды көрдім мейірбан.

Сүйсіндім ұлы ұстазға,

Көзге ілмей көпті жиылған.

Жарасып таудай мүсіні,

Дауысы қандай керемет

Әріпті танып үйреніп,

Білімді алдық тереңдеп.

Ұстаздың үні мап-майда,

Үйреткен тыңбай дәрісті,

Үлгі еттім содан ұстазды

Білетін үнемі әр істі.

Мен үшін еді данышпан,

Хабардар ән мен күйден де,

Шақырса болды, жетемін.

Құмарттым содан ұстазға

Болам деп сондай ақылман,

Қанатты қақтым қияға

Асығып арман шақырған...

Өмір деген ұзын жол,

Тарам-тарам бөлінген,

Жауап берем ел алдында сұрағына «Кіммін мен?»...

Ұстазбын қазір мен өзім

Шәкіртке білім беретін.

Оқушыларым бар елгезек

«Ұстаз» деп жақсы көретін.

Ұстаз боп таптым бақытты

Еңбегім де жатыр еленіп,

Ұлықты ұл қыз өсірдім,

Шаттыққа мен де бөленіп.

Жалықпай еңбек етемін,

Шәкіртім өзімнен озса деп.

Ұстаздар жақсы болса егер,

Ұстамың сенің нық болар.

Бақытқа лайық жан болса,

Абзал адамдар тек солар.

Өмірде «жоқ» деп айтпайтын,

Әр күнін өзгелерге арнайтын...

Осы таңда...

Мақтан етем кәсібімді,

Жақсы ұстаз болу үшін,

Сарп етуге әзірмін

Жүрегіммен, жігерімді...