Журналист болу – микрофон ұстау ма? әлде шындық үшін күресу ме?

Көпшілік журналисті елестеткенде қолына микрафон ұстап,сықиып киініп алып,камера алдында сөйлеп тұрған адамды көреді.

Бірақ бір сұрақ бар:

Микрафон ұстағаның бәрі журналист па?

Шындық – әлдеқайда ауыр

Журналистика – бұл камера алдындағы сахна емес. Бұл – кейде қытымыр сұрақ қою,кейде ешкім айтқысы келмейтін шындықтың бетін ашу.Қоғам сыр білдірмей тұрған кезде,журналист сөйлеу керек.Ал бұл әрдайым оңай емес.

Бүгінгі дамыған қоғамда ақпарат көп.Бірақ мән-мағына мен шындық аз.Әлеуметік желіде әркім “журналист’’ болып кеткен.Осы кезде нағыз бет-бейнесі ашылады.Яғни журналист пен жай “контент жасаушының”айырмасы анық көрінеді.

Журналист болу-кейде жалғыз қалу.Себебі сен көпшілікке ұнамайтын нәрсені айтасын.Бірақ дәл осы кезде журналист өз мақсатын орындайды.Америкалық лингвист,ойшыл Ноам Чомски айтқандай «Журалистика-шындықты айту,тексеру және қайта баяндау өнері.Бұл міндет кейде жалғыздыққа алып келеді,өйткені шындық көптеген адамдарға ұнамайды» - деген ойын жеткізген.

Бұл мамандықта ең қауіпті-өтірік емес.Ең қауіптісі-үнсіздік.Егер журналист үнсіз қалса,қоғам да соқыр қойдың күйін кешеді.

Сондықтан журналист болу - арман емес.

Бұл – таңдау.

Жеңіл жол емес,бірақ мағыналы жол.

Сұрақ біреу ғана:

Сен микрафон үшін келдің бе,әлде шындық үшін бе?

Ақмола облысы Бұланды ауданы Макинск қаласының «Мектеп-лицей» КММ 11 сынып оқушысы Бақытжан Наурызбай