Өлең:"Қияли"

Қияли»

Ұйқыңнан сені оятпай кетсем,

Жарықтық деме»жақсы адам еді».

Басқаны сүйіп,бақытты етсем,

Одан да зорға лайықты еді.

Кездесулерге шөліркеп жүрсің,

Кездесем ендігі сонымен ғана.

Кезін де мықтап сенімге кірсең,

Бөлер ме едім «романтика»-ға.

Баз біреулерден сезімді іздеп,

Жүрсің бе қәзір қуана-алмай.

Қалған да сол кез бәрін де біз деп,

Бүгін де сен деп туар ме еді арай.

Жасырып жасын көзіңнен алыс,

Ішіңнен тынып хат жолдамашы.

Мен емес білсең қалған да қалыс,

Ұмытшы қалқам дым ойламашы.

Үзілді-кесілді нүктесін қойғам,

Жаңа жолдардан өмір бастадым.

Өзіңнен көрші болғансың бейғам,

(Тастадың мені,мен де тастадым)

Не керек саған шының ды айтшы,

Бәріне кешіккен бейбаққа не шара.

Мазалай бермей демалып қайтшы,

Біз үшін бөлек тым,бөтен ғой»Шардара».

Жүрекке басқа жан ойланбай сыяды-ей?!

Құрыққа мені түсер деп болжама.

Өзіңнен көр бәрін,көр жынды-қияли,

Тура мен келмеймін ескерсең олжаңа.