«Шал мен Қардың сырласуы»

Қыста келіп жетті.Аспаннан баяу ғана қалықтап түскен қар жер бетін ақ көрпеге орады.Таңертең сыртқа шыққанда айнала ерекше тыныштыққа бөленгендей болды.Сол сәтте аулада отқан ақ сақалды шалдың жанына қар ұшқыны ақырын сыбырлап түскендей болды.

-Мен суықпын деп қорықпа, мен адамдарға тазалық пен жайлылық сыйлаймын-деді қар.

-Ал мен өмір көрген адаммын,сен сияқты үнсіз келіп,бәрін өзгертіп кететін сәттерді көп көрдім – деді шал жымиып.

Қар жерге түскен сайын , адамдардың көңілі де бір сәтке тазара түседі.Балалар мәз болып ойнайды,үлкендер өткенін ойға алады.Қар-уақыт секілді:баяу,үнсіз,бірақ барлығын өз орнына қояды.

Шал қарға ұзақ қарап отырды.Оның әрбір түйіршігінен өмірдің бір сәтін көргендей болды.Бірі-болашақ,бірі-жастық,бірі-сағыныш .

-Сен кеткенде бәрі еріп кетеді ғой-деді шал күрсініп.

-Бірақ ізім қалады,ең бастысы -адамдардың жүрегінде-деді қар .

Сол кезде шал қыстың суығын емес,оның жылуын сезінгендей болды.Өйткені кейде ең суық мезгілдің өзі адамға ең жылы ой силайды.