Қазақ даласы бір кездері қараңғылықпен күрескен, үнсіздікпен шайқасқан, үміт пен күдік қатар жүгірген кезеңді басынан өткерді. Сол тұста тарих сахнасына шын мәнінде елін сүйген, елі үшін еңіреген алыптар шықты. Олар – әрқайсысы жұлдыздай көрінгенімен, аспанында бір ғана шоқты құраған тұлғалар еді. Бұл – Алаштың алтын жүректері: Сәкен, Ахмет, Міржақып, Әлихан, Мұхамеджан, Әміре және олардың арманын арқалаған Алаш Орда.

Әлихан Бөкейхан – осы шоқжұлдыздың темірқазығы. Ол ел тізгінін қолға алып, ұлтты өрге сүйреуге бел буды. Оның соңынан ерген Ахмет пен Міржақып – сөзбен күрескен сардарлар. Егер Әлихан елдің саяси болашағын айқындаса, Ахмет пен Міржақып – рухани оянудың алғашқы үні болды. Ахмет ұлттың тілін тірілтті, ал Міржақып халық санасын сілкіндірді. Үшеуінің идеясы – Алаш атты ұлы арманда түйісті.

Алаш Орда – осы идеялардың кемелденіп, мемлекет болуға ұмтылған көрінісі еді. Бұл – рухтың мемлекеті. Мұнда саясатшы да, жазушы да, өнер иесі де бір мүддеге – қазақтың ертеңіне қызмет етті. Осы бір көксеумен Мұхамеджан Тынышбаев елге жол салды – тек теміржолмен емес, білім мен ғылым арқылы болашаққа апарар соқпақтармен.

Сол рухани күрестің ішінде Сәкен Сейфуллин де жүрді. Ол – Алашпен бір соқпаса да, сол буынның баласындай, халқы үшін от кешкен ақын. Қаламы қан жұтса да, қашанда елдің сөзін сөйледі. Оның жыры да, жүрегі де ұлтпен бірге соқты. Тіпті, оның өмірінің ащы ақиқаты – қайсар мінездің, күрескер рухтың көрінісі.

Ал Әміре Қашаубаев – осы алып идеяны әлемге ән арқылы жеткізген өнер майталманы. Алаш идеясы оның үнімен Париж төрінде жаңғырып, қазақ халқының рухын әлемге танытты. Әміренің үні – Алаштың жүрек үні еді, даладан жеткен сағыныш, жылаған жүрек, саңлақ елдің саңқ еткен зары.Олар бір-бірін толықтырып тұрды: бірі идеяны тудырды, бірі оны жазды, бірі оқытты, бірі қорғады, бірі әнмен өрнектеді. Барлығы – бір ғана мұраттың жүгін көтерді: еркін ел, азат ұлт, ояу сана.

Қазақ тарихы бұл есімдерді ұмытпайды. Өйткені олар өздерін ұмыттырмау үшін емес, елін ұмыттырмау үшін өмір сүргендер. Ал бізге – солардың биігіне қарау ғана емес, солардың арманын жалғау міндет.

Неге біз, студенттер, ұлт қайраткерлері туралы қойылым қоюымыз керек?

Студент болу — тек білім алу емес, ол өз халқының тарихын тану, тамырымен байланыс орнату, рухани мұраға үңілу деген сөз. Ұлт қайраткерлері мен ұлт жанашырлары туралы қойылым қою — бұл жай ғана сахналық жұмыс емес, бұл – ұлттық рухты сезіну, тарихи жадымен тілдесу, жүректі тербететін сабақ.

1. Тарихты жүрекпен сезіну үшін

Біз оқулықтан көп нәрсе оқимыз, бірақ сахнада кейіпкерді ойнау — соны терең түйсінудің ерекше жолы. Мысалы, Әлихан Бөкейханды бейнелеген сәтте, біз оның жан арпалысын, елі үшін жүрек қанын төккен күресін ішкі жан-дүниемізбен сеземіз. Бұл — оқулық бере алмайтын өмір сабағы.

2. Ұлттық сана мен патриотизмді ояту үшін

Қойылым — бұл тек көрініс емес, ол – рух беретін әрекет.Сахна арқылы біз еркіндік үшін жанын берген Алаш арыстарының арманын қайта тірілтеміз. Осылайша, өз болашағымызға жауапкершілікпен қарауға үйренеміз. Бұл — нағыз патриотизмнің бастауы.

3. Көрермендерге ой салу үшін

Біз сахнада ойнағанда өзімізді ғана емес, өзгелерді де тәрбиелейміз. Қойылымды көрген әр адам ұлт зиялыларының ерлігіне бір сәт тоқталып, терең ойға кетеді. Бұл — сөзсіз әсер қалдыратын рухани сілкініс.

4. Шығармашылық пен тұлғалық даму үшін

Қойылым — бұл сахнада өзіңді тану. Актерлік шеберлік, сөйлеу мәнері, топпен жұмыс, жауапкершілік – бәрі де адамды дамытады. Осы процесте біз тек тарихты ғана емес, өз-өзімізді де тәрбиелейміз.

5. Рухани сабақ пен ұрпақтар үндестігі үшін

Ұлт қайраткерлері – біздің рухани ата-бабаларымыз. Олардан аманат қалған Тәуелсіздік, тіл, елдік идея – бүгінгі біздің қолымызда. Қойылым арқылы біз сол аманатты ары қарай жеткіземіз. Бұл — ұрпақтан-ұрпаққа жалғасатын үнсіз ант.

Біз, студенттер, ұлт қайраткерлері туралы қойылым қою арқылы тарихпен тілдесеміз, ұлттық рухты тірілтеміз, елдікті өз бойымызда оятамыз. Бұл — біз үшін құр міндет емес, бұл — иақтанышпен атқарылатын парыз

Орындаған:Сағадат Әсел

Ногайбай Жанерке

Жетекшісі:Тасилова Назия