1) Ұлттың жаны - әдебиетте; 2) Қазақ тілі, ғылым тілі бола ала ма?

Әдебиет – ұлттың рухани тірегі, халықтың жүрегінен тамыр тартқан асыл өнер. Әдебиет арқылы ұлттың болмысын, мінезін, дүниетанымын, өмір салтын, тіпті арман-аңсарын тануға болады. Себебі көркем шығармаларда елдің өткен тарихы, болашаққа деген үміті мен қайғы-қасіреті көрініс табады. Сондықтан да «Ұлттың жаны – әдебиетте» деген пікір – терең мәні бар тұжырым.

Қазақ халқы – бай ауыз әдебиетімен, поэзиясымен, эпосымен, шешендік сөздерімен ерекшеленетін халық. Әдебиет біздің ата-бабаларымыздың өмір сүру салтын, ойлау жүйесін, танымын сақтап қалған рухани мұра. Мысалы, батырлар жырында ерлік, намыс, ел қорғау секілді ұлттық құндылықтар кеңінен көрініс тапқан. Бұл жырлар – халықтың еркіндікке деген ұмтылысын бейнелейтін көркем туындылар ғана емес, ұлттық рухтың көзі.

Сонымен қатар, әдебиет – ұлттың ішкі жан дүниесін, адамгершілік қасиеттерін, ар-ожданын сипаттайтын құрал. Абай Құнанбайұлының шығармашылығын алсақ, ол тек ақын емес, халықтың тәрбиешісі, рухани көсемі болды. Абайдың өлеңдері мен қара сөздері – әрбір қазаққа ой салып, өзін-өзі тануға, рухани дамуға жол ашатын шығармалар. Онда адам мен қоғам арасындағы байланыс, ар мен ұят, әділет пен зұлымдық, білім мен надандық жайлы терең философиялық ойлар айтылады.

Ұлттың жаны әдебиетте дегенді кеңестік кезеңдегі қазақ қаламгерлерінің еңбектерінен де көруге болады. Мысалы, Сәбит Мұқанов, Ғабит Мүсірепов, Бейімбет Майлин секілді жазушылар ел ішіндегі әлеуметтік мәселелерді, ауыл өмірін, халықтың тұрмысын шынайы сипаттай білді. Бұл шығармалар арқылы сол кезеңдегі қазақ қоғамының бет-бейнесі айқындалып отырды. Әдебиет халықтың үнін жеткізуші құралға айналды.

Тәуелсіздік алғаннан кейін де әдебиет өз рөлін жоғалтқан жоқ. Қайта жаңа тыныс, жаңа бағыттар пайда болды. Еліміздің тәуелсіздікке жету жолындағы күресі, отарлық кезеңдегі ұлттық санаға жасалған қысым, ұлттық бірегейлікті сақтау мәселелері жаңа шығармаларда көрініс тапты. Қазіргі заман жазушылары мен ақындары ұлттық рухты жаңғыртып, жастарды елжандылыққа тәрбиелеуге күш салуда. Бұл да әдебиеттің ұлттың жаны екенін дәлелдейді.

Әдебиет тек өткенді баяндап қана қоймайды, сонымен бірге бүгінгі күннің мәселелерін де көтереді. Қоғамда орын алып жатқан құбылыстар, моральдық және рухани дағдарыстар, ұлттық құндылықтарға деген көзқарас – мұның барлығы қазіргі әдебиетте көрініс табуда. Бұл әдебиеттің үнемі дамып, қоғаммен бірге өзгеріп отыратынын көрсетеді.

Қорытындылай келе, әдебиет – халықтың рухани әлемінің айнасы. Ол арқылы біз өзімізді танимыз, ұлт ретінде қалыптасамыз, тарихи жадымызды сақтаймыз. Ұлттың жаны – тілінде болса, оның жүрегі – әдебиетінде. Сондықтан әдебиетті сақтау – ұлтты сақтау деген сөз.