Қоңыр күз мезгілі еді. Ағаштың жапырақтары түсіп, тек жабайы алма ағашының басында жалғыз алма қалыпты. Осы кезде орман аралап жүрген Қоян алманы байқап қалады. Оны қалай алуғаболады? Алма өте биікте – секіріп жете алмайсың!
Шырша бұтағында отырған қарға қоян қылығына сырттай күліп отырды.
— Қарқ-қарқ! Оны көрген қоян:
— Қарға, Қарға! Маған алманы үзіп алып берші! - дейді.
Қарға ағаш басына ұшып барып, алманы үзіп алады. Бірақ алманы

тұмсығымен қармап ұстай алмай, жерге түсіріп алады.
Рақмет, саған, Қарға! — деді де Қоян алманы жерден көтермек болды. Ал жерге түскен алма жаны бардай, дыбыс шығарып, қозғалып жүгіре жөнелді.
— Бұл қалай?
Қорқып кеткен Қоян алма ағашының түбінде ұйықтап жатқан кірпінің тікеніне құлағанын түсініп:
— Кірпі, кірпі! Тоқта, тоқта! — деп айғайлады. — Менің алмамды қайда алып бара жатырсың?
Кірпі кідірместен:
- Бұл - менің алмам! Ол төбеден құлады, ал мен болсам оны ұстап алдым.
Қоян да қояр емес!
— Алмамды қайтарып бер. Оны тауып алған мен! Таласып жатқан Қоян мен Кірпіге Қарға қосылады.
— Босқа таласасыңдар, алма менікі! Мен оны өзім үшін үзіп алғанмын! –деді ол өтірік-шынын араластыра.
Олар бір-бірімен түсінісе алмай, алманы әрі тартып, бері тартып, орман айғайдан у-шу болып кетеді.
Сол кезде қорбаңбай Аю келіп қалады.
— Бұл не деген айғай-шу! Мазамды алдыңдар ғой! Бәрі оған жақындап:
— Сен, Аю, біздің ормандағы ең үлкен, әрі ең ақылдысың. Сондықтан бізге алманың кімдікі екенін айтып берші? — деп аюға оқиғаның қалай болғанын баяндап, төрелігін сұрайды.
Аю сәл ойланып, сұрады:
— Алманы кім тапты?
— Мен! — дедіҚоян.
— Ал, алманы кім үзіп алды?
— Мен! — деп қарқ еттіҚарға.
— Жақсы. Кім оны ұстап алды?

— Мен ұстап алдым! — деді Кірпі.
— Мінекей, бәрің де дұрыс айтасыңдар, өйткені әрқайсыларың алманы алу үшін еңбектендіңдер! Алма бәріңдікі!
— Мұнда бір алма ғой! — деді Кірпі, Қоян, Қарға түсінбей.
— Бұл алманы теңдей бөліңдер. Әрқайсың бір-бір бөлігін алыңдар! — деді аю. Мұны естіп бәрі қуанып кетті:
— Бағанадан бері біз бостан-босқа таласқан екенбіз ғой! Кірпі алманы төрт бөлікке бөледі. Қоянға бір бөлігін беріп:
— Бұл саған, Қоян — сен алманы бірінші көрдің! Екінші бөлігін Қарғаға беріп:
— Бұл саған, Қарға — сен алманы үзіп алдың! Үшінші бөлігін Кірпі аузына салып:
— Бұл маған, өйткені алманы ұстап алған — мен! Кірпі Аюға төртінші бөлігін беріп:
— Бұл саған, Аю!
— Маған, не үшін? — деп таңқалды Аю.
— Сен бізге ақыл айтып, татуластырдың! — деді ол, риза кейіппен. Әрқайсы өзіне берілген алманың бөлігін жеп риза болды, өйткені Аю ешкімді ренжітпей дұрыс, әділ шешім шығарған еді.
« Береке басы — бірлікте» деген осыдан қалған көрінеді.

Онды орта мектебі

Дайындаған: Даярлық сынып мұғалімі

Набиева Гүлзина

Құрметті ұстаздар! Ертегілер еліне қош келдіңіздер! Сіздер даярлық сынып оқушылары дайындаған «Алма» ертегісіне тамашалайсыздар. Бұл ертегінің мақсаты: оқушыларды өнерге бейімдеп, әртістік қабілетін арттыру.

Ортаға Қазақ биімен Аманқос Айкүреңді шақырамыз.(би биленеді)

1 – оқушы: Ернар

Білгір қазақ баласы,

Сәлем – сөздің анасы.

Тобымызға келіп отырған,

Ұстаздарды қарашы.

Бәріне де ізетпен,

Иіліп сәлем береміз.

Сәлеметсіздер ме, ұстаздар.

2 – оқушы: Алаш

Даярлықтың есігін

Беске тола аттадық,

Балапандай өсіріп

Мектебіміз баптады.

3 – оқушы Саягүл

Құрдастарым бек керім

Міне, сынып мектебім

Тісім кетік болғанмен,

Білетінім көп менің.

4 – оқушы: Ержан

Жасымыз толды беске де,

Ересек біздер боламыз.

Әріпті бастап үйреніп,

Буындап оқи аламыз.

5 – оқушы: Іңкәр

Гүлмен келсін келер күн

Бала бағы бар елдің

Балалардың күлкісі

Көркі, сәні әлемнің.

6 – оқушы: Рамазан

Алып келді анамыз

Мына нұрлы сарайға

Білім құйған бұл мектеп,

Білім берген талайға.

7 – оқушы: Рысты

Біз ұстаздың айтқанын,

Күнде орындап келеміз.

Ал, келесі кезекті,

Ертегі еліне береміз.