Ауылымның қыздары

Қозкенов Қазыбек Бағытжанұлы

Ауылымның қыздарына

Қыздарынан ауылымның айналам,
Көркем жүзі күн нұрындай жайнаған.
Қарақаттай қара өзін көргенде,
бойыңдағы қаның тулап қайнаған.

Ай секілді маңдайдағы қиғаш қас,
Иығынан төгіледі қара шаш,
Бір ауыз айтқан сөзі жанды ерітіп,
Жігіттердің бірі жауап қата алмас.

Баянсұлу, Қызжібекпен таласқан,
Сұлулығы өздеріне жарасқан,
Күн батып тұрса дағы түк көрінбей,
Аруларға жарқырайды көк аспан.

Маржандай тізіледі әрбір сөзі,
Мас болар дидарларын көрген кісі.
Көздің көркі - олардың гүл-мінезі,
Көз тартады әдепті қылған ісі.

Аруларға түнде жанар жұлдыздар да,
Орманда сайрайды екен бұлбұлдар да.
Осындай арулармен күнде көру,
Біздердей жігіттерде арман бар ма?