«Саяжайлық» тұйық: Ауылдың жартысы ресми елді мекен болса, қалған бөлігі — саяжайлар (ПКСТ). Саяжай статусындағы жерлерге мемлекет

бюджет бөлуге асықпайды, сондықтан тұрғындар жарық трансформаторын жөндеуге немесе жолға қиыршық тас төгуге өздері ақша жинауға мәжбүр.

Энергияның әлсіздігі: Электр желілеріне түсетін күш өте көп. Жаңадан үйлер салынғанымен, қуат көзі сол баяғы ескі деңгейде қалған. Соның кесірінен кернеу (напряжение) ойнап тұрады, бұл тұрмыстық техниканың күйіп кетуіне әкеледі.

Логистикалық оқшаулану: Алматы іргесінде болса да, қоғамдық көлік мәселесі әлі толық шешілмеген. Автобустар сирек жүреді, ал такси қалаға дейін қымбат сұрайды. Көлігі жоқ адамдар үшін қатынау — нағыз азап.

Батпақ пен шаң: Көктем-күз айларында көшелерде жүру мүмкін емес, ал жазда көлік өтсе, қою шаң көтеріледі. Бұл — дұрыс дренаж бен асфальттың жоқтығының салдары.