Мен өзгелердің пікіріне тәуелді болуды тоқтатқым келеді

Біреу мен жайлы бірдеңе десе – жүрегім тітіркеніп кетеді. "Не үшін айтты екен?", "Мені жақтырмай қалды ма?" деген ойлар басымнан кетпейді. Біреудің көңіл-күйі өзгерсе, оны өзіммен байланыстырып, мазасызданып кетем.

Мен адамдарға ұнағым келеді. Көңілдерінен шыққым келеді. Бірақ бір сәтте түсіндім – мен бәріне ұнау үшін өзімді жоғалтып бара жатқандаймын. Өзіме ұнамайтын нәрселерге келісем, үндемеймін, қарсы шықпаймын. Тек мені "жақсы адам" деп қабылдасын деген ой ғана.

Психология мұны тәуелді мінез-құлық дейді. Яғни сен өз өміріңді өзің емес, басқалардың реакциясына қарап басқаруға көшесің. Бұл – өте шаршататын күй. Себебі сен кімсің, не қалайсың – соны ұмытып қаласың.

Қазір мен кішкентай қадамдармен үйреніп келем: "жоқ" деп айтуға, өз пікірімді айтуға, үндемей қалмауға. Адамдар мені түсінбесе де, бәрібір өзімдікі дұрыс екенін ішімнен қабылдауға тырысам. Бұл – оңай емес. Бірақ мен енді өзімді екінші орынға қоюдан шаршадым.