МҰҚАҒАЛИҒА АРНАУ ӨЛЕҢ

Болатбек Айкөркем

Қарасаздың бағынан гүл ашқан ба,

Сыр сыйлаған таңдағы ақ ақпанға.

Мұқағали – мәңгілік өшпес есім,

Айналған ақиық жыр, асқақ тауға.

Хантәңірі мұздардан таж кигізген,

Жырларыңды халыққа бас игізген.

Әрбір сөзің оқ болып тиіп жатты,

Жалғандықтың бетіне таңба үзген.

«Пай-пай, өмір!» дедің де күйіп-жандың,

Өлеңіңмен өзегін емдедің жанның.

Тағдырыңның талқысы қатал болса,

Шабытыңнан шашылды аппақ таңың.

Фаризаға мұң шақтың, адал досың,

Жырларыңмен жалғадың көңіл көшін.

Қазақтың қара өлеңі – сенің жаның,

Ешқашан да сөнбейтін алтын пешің.

Аурухана хаттары – мұңды дастан,

Тағдырыңа бағынбай, көкке ұшқан.

Өлімді де өлеңмен қарсы алдың ба,

Қаймықпаған қайсар ең қатал қыстан.

Отыз сегіз – жас емес, асқар асу,

Жыр әлемін жаулаған ұлы асу.

Сен өлген соң басталды шын өмірің,

Халық жүрегінде қайтадан оралуың.

Мақатаев – рухтың болат қалқаны,

Жырларыңнан сезілер аппақ таңның атқаны.

Сен салған соқпақпенен ақын өсер,

Ақиқаттың ашылып ақ ақпаны.