Географиялық карталар мен шартты белгілер

Қарттарым – асыл қазынам

«Кәрінің бары – игі» деп келген дана халқымыздың қазіргі ұрпағы аталмыш мақалдың мәнісін түсінбей, игіліктен өздері бас тартып, ақырында бармақтарын тістеп қалып жатқан жайы бар. Осы мәселе хақында мына мендей жас жеткіншектің сөз қозғауы қазақ елі үшін өте ұят нәрсе. Сонда да ата-анасының көз жасына қалған кейбір «ақымақтар» үшін бұл мақаланы жазуыма тура келді. Байырғы жетімін жылатпаған, жесірін қаңғытпаған, қартын қастерлеген қазекем қазір қайда?! Сан жылдар бойы кірлі көйлек кигізбей, қолын қатты тигізбеген анасы мен ақыл үйретіп, тәрбие берген әкесін жүректерін қан жылатып қарттар үйіне тастайды да кетеді. «Әкем біреу, анам да біреу менің, Мен жығылсам сүйенер тіреулерім» деп марқұм Фариза апамыз жырлағандай, баласына тіреу болған әке-шешені бір-ақ сәтте керексіз қылып, қариялар үйіне апарып тастау үшін қандай қатігез, тасжүрек болу керек? Өкінішімізге орай қазіргі таңда осындай безбүйрек ұл мен қыз жоқ емес. Қарттардың өзінің емес өзгенің ғимаратында қаңғырып жүруі осындай санасыздардың нәтижесі. Бүгінгі күнде Қазақстанда қарттар мен мүгедектерге арналған интернат үйлердің саны көбейіп бара жатыр.

Ей, адамзат! Қолымыздағы алтынымыздың, байлықпен есептеуге еш келмейтін байлығымыздың қадірін біліп, барына шүкіршілік қылайық. Атасыз үй–батасыз, ал анасыз үй–панасыз күйге айналудан абай болайық. Құран Кәрімде: «Раббың тек қана өзіне құлдық жасауды, әке-шешеңізге жақсы қарауды бұйырды. Ал егер олардың бірі немесе екеуі де қолдарыңда тұрған кезде қартайса, оларға «үһ» деп те айтпа. Сондай-ақ, оларға зекіме және оларға сыпайы сөйле. Мейіріммен оларға құшақ жайып оларға былай деп дұға жаса: «Уа, Раббым! Олар мені кішкентай күнімде қалай мәпелеп өсірген болса, оларды солай мейіріміңе бөлей гөр».

Таңсық Ақнұр

«Н.Төреқұлов атындағы №13 ЖОМ» КММ-нің

9 «Ә» сынып оқушысы