Күн сәулесінен туған әңгіме

Таң атқанда, қала әлі де терең ұйқыда. Айналада үнсіздік. Бірақ аспанның көкжиекке жақын тұсында нәзік алтын сәуле тарай бастады. Бұл – күннің алғашқы амандасуы.Сәуле ақырын-ақырын жерге түсіп, әр нәрсеге жан бітіре бастағандай: таңғы шықты мөлдір моншақтарға айналдырды, құстардың үнін әуенге ұластырды. Тіпті, адамдардың ұйқылы көздеріне үміттің отын жаққандай болды.Күннің әрбір сәулесі – табиғаттың көрінбейтін қылқаламы. Ол құрғаған ағаштарды тірілткендей, сұрғылт көшелерді жылытып, тас ғимараттардың салқын жүзін жібітеді. Ал көлеңкелер – бұл сәулелердің досы. Бірі жарық болса, екіншісі тыныштықтың белгісі іспеттес.Күн сәулесі терезеге түскенде, бір кішкентай қыз ұйқысынан оянып, көзін уқалап, терезеге қарады. Сәулелердің шексіз әуені оған: “Жаңа күн келді, жаңа мүмкіндіктерге дайын бол!” дегендей әсер етті.Бір ауылда бұл сәулелер шалдың күрек ұстап, бақшаға шыққанын көрді. Ол топырақты жұмсартып, тұқымдарды себуді бастады. “Күн шықса, өмір де жалғасады,” деп күбір етті олАл алыс бір таудың басында күн сәулесі ескі қарағайға түсті. Қарағай ғасырлар бойы күннің қуатын бойына сіңіріп, желге қарсы тұрып келеді. Әрбір шыққан күн оның өмірінің жалғасы секілді.

Күннің сәулелері әртүрлі болса да, әрқайсысы өз әңгімесін айтады. Бірі адамды оятады, бірі жылулық береді, ал басқасы үміт сыйлайды. Сіздің бүгінгі әңгімеңіз қандай? Күннің сізге әкелген сәулесі қандай жаңа жол ашты?Мүмкін, осы сәуле сіздің жүрегіңізге жазылмаған әңгімелер мен орындалмаған армандарды оятқан шығар…