Түнмен сырласу

Ішкі мұңды кімге айтам, жанымда жоқ жан ұғар,
Сырласуға жүрек мұң, түн ғана үнсіз қабылдар.
Ай мен жұлдыз тыңдардай, көз жасымды көрем деп,
Көкке қарап сыбырлайм, ішкі үнімді өлең ғып.

Күнде күліп жүргенмен, көңіл тұнған тұманға,
Жан дүнием жылап тұр, күлімсіреп сыр алда.
Дос та жат боп кеткендей, үнсіз бәрі, үнсіз түн,
Сол тыныштық ішінде, ұққандай бір шын сезім.

Кімге айтам бұл мұңды? Түсінбейді көп адам,
Жүрек тілім сөйлейді, естімейді оған жан.
Сондықтан да түнменен сыр бөлісем іштегі,
Мұңымды да, үмітті — жұлдыздарға естіттім.

Көпке айту қорқыныш, күлсе қайтем, сенбесе,
Жан жарасын жыр ғана жұмсартады демдесе.
Қағаз — досым, қалам — сыр, сөзге түсер жүрек шері,
Сол арқылы сөйлеймін, үнсіз мұңның түнек сені.

Жан даусыма жауап жоқ, үнсіз әлем — кең мазар,
Тек өлеңім аңсайды ішкі қайғы, шер-мұра.
Бәлкім, бір күн, бір жан бар, сол өлеңнен табар үн,
Сол жан менің мұңымды сезіп, ұғар тағдырын.

Жүрек шаршап жатса да, үміт әлі тірі от,
Сол үмітпен бастаймын әрбір күнді, жаңа сап.
Қараңғылық мәңгі емес — жарық менен тумақ ол,
Сол жарықты күтем мен, жүрегімде шоққа тол.

Жолда жалғыз кетсем де, мен сенемін бір күні,
Кездесемін сол жанмен — түсінетін күлкімді.
Сол күн үшін үнсізбін, сол күн үшін төземін,
Көкірегімдегі үміт — ең соңғы емес, өлеңім.