Эссе "Мамандығым-мақтанышым"

Мамандығым – мақтанышым

«Ана сүтін дене үшін табиғат әзірлейді,ал рух үшін оны мұғалімдеріміз әзірлейді»

Г.Лихтенберг

Нағыз мұғалім тұлғасы қоғамда өз мәртебесін түсірмек емес. Осы бір қызығы мен қиындығы қатар жүретін мамандықты таңдауда қателеспедім деп ойлаймын. Балалық арманым ба, әлде алғашқы ұстазыма ұқсағым келді ме, әйтеуір, осы бір арман мені ұзақ жылдар бойы жетелеп, мектеп бітіргеннен кейін мұғалімдік мамандықты таңдауыма себепші болды.

4 жыл бұрын алтын ұям – осы мектепті аяқтап, арман қуып Қостанай шаһарына аттандым. Арада уақыт өтіп, жоғарғы оқу орнын аяқтап,жұмыс орнын таңдау барысында, өз туған мектебімде педагогикалық жолымды бастауды ұйғардым.Алғаш рет жұмысқа тұрған күнім мәңгілік жүрегімде қалады. Себебі, бұл күн – менің мамандық таңдауда қателеспегенімді ұққан күн.

Ең алғаш мектепке барған күнім көз алдымда. Мен үшін әлемнің жаңа бір парағы ашылды. Алғаш,қашықтықтан болса да, сабақ беретін сыныппен жүрексіне танысқанда маған күлімдей, әрі сынай қараған пәк көздерден мен өзіме жүктелген үлкен жауапкершілікті сезіндім. Қатты толқығаным әлі есімде. Сол сезім, толқыныс менің жан-дүниемде мәңгі қалғандай. Мен мамандығымды жаныммен сүйемін және әр оқушыға мейіріммен қараймын. «Әр шәкірт – менің жалғызым» деген басты қағидам бар. Бала жүрегі оған деген көңілді сезеді.

Еңбек жолын енді бастағалы жатқан жас маманға ең алғашқы жұмыс орны ыстық болып келеді-мыс. Сондықтан өз құшағына баурап алар бұл мектептің жылуы ерекше. Бұл ордада білім алуым – алдағы жолымның ары қарай түрлі – түсті бояуға еніп, дамуыма шамшырақ болды. Солтүстік желдің өті, Тобыл – Торғай даласында білім алып, өз мектебімде Ыбырай бастаған ұлы істі жалғастыру – үлкен мәртебе. Кеше ғана маған ұстаз болған жандармен, бүгінде бірге қызмет жасап, бір мақсат пен бір мүддені ту етіп, ана тіліміздің мәртебесін көтеру – педагогикалық жолымның басты мақсаты.