Менің ішкі шаршауым көзге көрінбейді

Соңғы кезде өзімді жиі шаршаңқы сезінем. Бірақ бұл – ұйқының немесе физикалық күштің шаршауы емес. Бұл – ішкі шаршау. Айналамдағыларға күліп жүргеніммен, ішімде бір үнсіздік бар. Әйтеуір бірдеңе жетпей тұрған сияқты. Не екені өзім де нақты білмеймін.

Психологияда мұны эмоционалдық күйзеліс деп атайды. Яғни сырттай бәрі жақсы болып көрінсе де, ішкі әлемде хаос болуы мүмкін. Кейде адамдар “сенде бәрі бар, неге бұлайсың?” дейді. Бірақ мәселе – сыртқы жағдайларда емес, ішкі күйде. Адам өзін түсіне алмаған кезде, ештеңе қуантпай қалады.

Мен осы сезімнен қашуға тырыспаймын. Қазір керісінше – қабылдауға тырысып жүрмін. Кейде өз-өзіңді жақсы көру дегеніміз – өзіңді көңілсіз күйде де қолдай білу. “Неге мен бұлай сезініп тұрмын?” деп кінәлаудың орнына, “мен неге шаршадым, не жетіспейді?” деп сұрап көру маңызды екен.

Бұрын мен бұл жайлы ешкімге айтпайтынмын. Ұялатынмын. Әлсіз болып көрінгім келмейтін. Бірақ түсіндім – эмоцияны ішке тығу оны жоймайды. Керісінше, тереңге кетіп, кейін үлкен жарылысқа айналуы мүмкін. Сол үшін қазір өзіме рұқсат беріп жүрмін: жылауға, үнсіз отыруға, ештеңе істемеуге.

Психология маған бір нәрсені үйретті: адамның ішкі күйі – ең маңыздысы. Қанша мықты болып көрінсең де, өз-өзіңе қамқор болуды ұмытпау керек. Себебі ешкім сені сенің орныңа түсініп, қолдай алмайды. Тек өзің.