Көктем келді. Далаға шықсам, бір жұмыртқа жыбырлап жатыр екен. Таңырқап, үнсіз ғана жақындай түстім. Кенет жұмыртқаның қабығы сықырлап, жарыла бастады. Сол сәтте оның ішінен кішкентай, әлсіз ғана балапан басын шығарып, жарық дүниеге алғаш рет көз тастады. Оның нәзік даусы мен әлсіз қимылы жүрегімді елжіретіп жіберді.

Мен таңданыспен қарап тұрғанда, аяқ астынан маңайдан айбатты әтеш жүгіріп келді. Қанаттарын керіп, мойнын созып, әлгі балапанның жанына келіп тоқтады. Оның көзінен бір ерекше қамқорлық пен жауапкершілікті байқадым. Әтеш балапанды айнала жүріп, оны қорғап тұрғандай көрінді. Тіпті маған да сақтықпен қарап, жақындама дегендей белгі берді.

Сол сәтте мен табиғаттың ғажайып үйлесімін түсінгендей болдым. Кішкентай ғана балапан мен оны қорғаған әтештің арасындағы байланыс — тіршіліктің, мейірім мен қамқорлықтың белгісі еді. Мен үнсіз ғана артқа шегініп, олардың тыныштығын бұзбауға тырыстым.

Сол күннен бері мен үйдегі әтешке басқаша қарай бастадым. Ол жай ғана құс емес, әр таңның жаршысы сияқты. Таң ата салысымен оның қоңыраудай дауысы бүкіл ауылды оятады. Әтешімнің айбатты даусы маған әр күннің жаңа үмітпен басталатынын еске салады. Оған уақытында жем беріп, суын ауыстыру — менің күнделікті міндетіме айналды. Осы арқылы мен жануарларға қамқорлық жасауды үйрендім. Мен әтешімді жақсы көремін, себебі ол маған жауапкершілікті үйретті.

Әтешімнің сырт келбеті де көз тартарлық. Оның қып-қызыл айдары мен жалт-жұлт еткен қауырсындары күн сәулесіне шағылысып, ерекше әсем көрінеді. Қанаттарын керіп, айналасына паңданып жүргенде, нағыз батырдай әсер қалдырады. Ол тек әдемі ғана емес, өте сақ әрі батыл. Аулаға бөтен біреу кірсе немесе қауіп төнсе, бірден дабыл қағып, бәрімізге белгі береді.

Қорыта айтқанда, менің әтешім — жай ғана үй құсы емес, ол біздің отбасымыздың бір мүшесі секілді. Оның даусы, жүрісі, мінезі мен үшін ерекше. Мен оны мақтан тұтамын және әрдайым қамқор болуға тырысамын.