Ауыл аспанындағы менің жұлдызым

Түн- аспанның терең тыныштығы жер бетін түгел жапқан сәт. Барлық тіршілік ұйқыда, ал менің жаным ояу, себебі дәл осындай сәттерде ғана мен өзімді таба аламын. Түнгі аспан – мен үшін жай ғана табиғат көрінісі емес, жүрегімнің, жанымның бір бөлшегі секілді. Әсіресе ауылда жүргенде бұл сезім ерекше айқындалады.

Ауыл аспаны — мен үшін шынайы сұлулықтың бейнесі. Қараңғылықпен көмкерілген кең далада көз жетпес көкте тізілген жұлдыздар соншалықты көп әрі жарық, кейде олар қозғалып, жымиып тұрғандай көрінеді. Қаладағыдай жасанды жарық жоқ, ештеңе көруді тежемейді. Ауыл іші тып-тыныш, тек шегірткенің әлсіз шырылы мен түнгі табиғаттың жұмсақ үні ғана естіледі. Айнала қараңғы болғанымен, дәл осы қараңғылық мен үшін шынайы жарықтың көрінісі іспетті, ал ауылдың ерекше топырақ иісі мен таза ауасы мені бір сәтке өткенге, бала күндеріме жетелеп апарады.

Мен үшін жұлдыз – жарық қана емес, ой, сыр, сағыныш. Жұлдызға қарап отырып, өзімді, өткенімді, бүгінімді және болашағымды қатар сезінемін. Кейде ойлаймын, әр адамның көкте өз жұлдызы бар ма екен? Мүмкін менің де бар шығар, үнсіз бақылап, мені қолдап жүрген. Оны ешкім айтпайды, бірақ мен кей түндері соны анық сезем. Бұл ішкі сенім емес, ішкі байланыс секілді.

Жұлдыздардың көбісі әлдеқашан өшіп қалған, алайда олардың жарығы бізге әлі де жетіп тұр. Бұл табиғаттың ғана емес, өмірдің де заңдылығы. Адам да солай – өмірден кетсе де, артында қалдырған жылы сөзі, мейірімі, ізі арқылы жарығын сақтап қала алады. Мен де сондай жарық қалдырғым келеді, біреудің жанын жылытар сәуле болғым келеді.

Сол себепті мен ауылға келгенде ең бірінші істейтін ісім – аспанға көз тігу. Себебі менің шынайы тыныштығым сол жерде, менің жұлдыздарым сол аспанда. Және мен мұны ешқашан жоғалтқым келмейді, себебі әр жұлдыз – менің ішкі әлемімнің шынайы жарығы.

Әсел Жексенбай

Астана қаласы, 11 сынып

74 мектеп-гимназия