Неге біз өмірдің ең әдемі сәттерін камера арқылы өткізіп аламыз?

Неге біз өмірдің ең әдемі сәттерін камера

арқылы өткізіп аламыз?

Кейде бір сәтке айналаңызға назар аударыңызшы. Концертте, мектеп бітіру кешінде, табиғат аясында немесе отбасылық дастарқанда… Адамдардың көбі көзін емес, камерасын ашып тұрады. Бір кездері естелік үшін ғана суретке түсіретін едік. Ал қазір кейде сол естеліктің өзін өмір сүрмей, тек түсіріп үлгеруге тырысамыз.

Өмірдің ең әдемі сәттері көбіне күтпеген жерден келеді. Күннің батуы, жақыныңның шынайы күлкісі, достармен бірге өткен әңгіме немесе ата-анаңның мейірімге толы жанары… Осындай сәттерді жүрекпен сезінудің орнына, біз телефон экраны арқылы көруге үйреніп бара жатқандаймыз.

Әлеуметтік желі бізді бәрін бөлісуге дағдыландырды. Демалысқа шықсақ – жариялаймыз, дәмді ас ішсек – суретке түсіреміз, әдемі көрініс көрсек – алдымен камераны қосамыз. Кейде «осыны салмасам болмайды» деген ой сол сәттің өзінен де маңызды болып кетеді. Ал шын мәнінде, ең қымбат естеліктер әрдайым телефон жадында емес, адамның жүрегінде сақталады.

Әрине, сурет пен бейне – уақытты тоқтататын тамаша құрал. Жылдар өткен соң сол кадрларға қарап, өткен күндерді еске алу – ерекше сезім. Бірақ бір нәрсені ұмытпауымыз керек: камера сәтті сақтай алады, бірақ оны біздің орнымызға сезіне алмайды.

Өмірдің мәні оны өзгелерге көрсету емес, оны өзіңнің толық сезінуіңде. Кейбір сәттер жарияланбаса да құнды. Кейбір қуаныштар лайк жинамаса да бақыт сыйлайды. Ал кейбір көріністерді камераға емес, көзімізге, жүрегімізге сақтаған әлдеқайда әдемі.

Мүмкін, келесі жолы күннің батып бара жатқанын көргенде телефонға қол созбай, бірнеше минут үнсіз қарап көрерміз. Жақыныңыздың күлкісін видеоға түсірмей, бірге күліп көріңіз. Себебі өмірдің ең әдемі сәттері экранда емес, дәл сол сәттің ішінде өтеді.

Себебі өмір – түсіріп алу үшін емес, ең алдымен сезіну үшін берілген.