“Қазақ” газетіндегі Сүйіндіктің жігіттері мақаласы жайында

«Қазақ» газетіндегі «Сүйіндіктің жігіттері» мақаласы жайында

Бүгінгі таңда белең алып отырған өзекті мәселе ақтық демі біткенше қазақтың азат таңы алуы үшін күрескен қайраткерлердің, сарқыншағы да қалмағаны. Қоғамға орасан зор лөсін қосатын зерделі азаматтарымызды қазақ халқының жоғалтып алуы. Сонымен қатар зиялы азаматтарымыздың бағаланбауы жайлы автор ашып айттып өтті. Әдеттегідей ақ пен қараның шайқасы. Алайда ең алаңдатарлығы, аділетсіздіктің жеңіп кетуї. Білім мен әділеттілік су бетіне қалқып шыкпайынша, жер бетіндегі дүрбелең, қорқыныш сейілмейтіні анық.

Сүйіндіктің жігіттерін тыл жұмысына жөнелтіп, оларға бір білікті басшыны сайламауы кеңес үкіметінің астыртын идеяларының бірі екені айдан анық.

Мәселен, еш нәрсе кермеген тіл білмейтін жігіттер Омбыда оқып журген Мұхтар Саматовты басшылыққа сайлап аламыз деп ұсыныс тастаса да офицерлер келісе коймаған. Олардың өлі, тірі екенінен хабар ала алмаған жұртшылық Омбыдан алып шыккан офицер келді дегенді естіп мән жайды сұрауға барады

Офицер „сыр тұтып" ашып ештеңе айтпаған, тек тірі екенін ғана айтқан.

Сонымен катар автор суйіндіктін жігітері, ауыл ағаларына да назын айтып өтті

Сол жігіттерге іздеу салып азық-түлік жібертіп, қал жайын сұрасап, алаңдамасаңдар „ шіріген жумыртка" болғандарың деп те сынап өтті. Қазаққа қазақтың жаны ашымаса кеңес үкіметінен үміт жоқ екені анық.

Кеңес үкіметі қазаққа жоғын жоқтауға да ммүмкіншілік бермеуінің өзі саясатың астыртын жүргізіп отырған басты мақсаттары еді Себебі, қазақтың, бас көтеріп, білімді азаматтардың оянуы кеңес үкіметінің ең үлкен үрейі еді.

Мұқыш Боштаев бұл мақаланы жаза отырып, үміттің шырағы сенбейтінін, әліде бас кетерер қазақтың бар екеніне сенім артқан болатын. Бүгінде бейбіт таңның атуы, алаңсыз күннің, батуы осындай арда азаматтардың тынымсыз еңбегі мен тілегі. Келешегіміз кемел, тұғыры биік ел болу үшін еліне адал, ұлт мүддесін ойлайтын азаматтар қатары көп болсын.

Амантай Көгершін,

ҚазҰУ-дың 1-курс студенті

Жетекшісі:

фил.ғ.к., доцент Р.С. Жақсылықбаева