Шындық – жағымды емес. Бірақ ол керек.

Адамның жанын ауыртатын бір сөз бар — ол шындық. Сыртынан қарасаң — қарапайым ғана ұғым, бірақ оның астарында сан түрлі күрес, үнсіз күркілдеген бұлттар мен ішкі дүлей дауыл жасырынып жатады. Ол айтылғанда біреудің көзіне жас келеді, біреудің кеудесінде ауыр тас қозғалғандай болады.

Шындық ешқашан қолпаштап, көңіліңді көтеріп келмейді. Ол есіктен еніп келгенде, бәрін орнынан қозғалтпай қоймайды. Өйткені шындық дегеніміз — өмірдің дәл өзі. Оны жоққа шығарып, көрінбейтін етіп қоюға болады, бірақ ол бәрібір сол жерде тұрады. Тыныш. Қарапайым. Бірақ мықты.

Мен кішкентай кезімнен бір нәрсені байқадым: адамдар шындықты естуден гөрі, тәтті өтірікті таңдауға бейім. «Бәрі жақсы», «Уайымдама», «Келесіде бәрі болады» — осындай сөздер уақытша жұбату берсе де, ішкі мәселелерді шеше алмайды. Шындықты айту — оңай емес. Ол батылдықты, шын ниетті, таза ойды қажет етеді.

Бірақ шындықты естімеген қоғам — ұйықтап жатқан сана сияқты. Ондай қоғамда әділетсіздік тамыр жайып, адамдар шындық айтқандарды емес, үндемегендерді құрметтейді. Міне, дәл осыдан кейін мен өзімді журналистикада елестеттім. Өйткені менің сөзім — шындықтың дауысы болуы керек. Ол үнемі ұнай бермесе де, адамды оятуы қажет.

Журналист болу — тек ақпарат тарату емес. Бұл — өмірдің кішкентай көрінісін жүрек арқылы өткізіп, оны шынайы сөзбен жеткізу. Әр мақала, әр сұхбат, әр фото — шындықтың бір сынығы. Ол әрдайым жарқырап тұрмайды. Кейде шаң басқан, кейде қан жуған, кейде жасқа толған күйінде келеді. Бірақ сол шындықты кім жеткізеді? Егер біз үнсіз қалсақ, ол мәңгі көмескіленіп қалады.

Мен өз қаламымды әділет құралы ретінде көрем. Ол — біреудің жанайқайын жеткізетін көпір. Бір ананың үнсіз күресін, бір баланың көз жасын, бір қарттың үмітін тасымалдайтын сөз. Бұл — жауапкершілік. Бұл — сенім.

Әрбір шындықты айту — өзіңе де сынақ. Өйткені кейде сенің айтқаның ата-анаңа ұнамауы мүмкін. Кейде ол достарыңа қарсы келеді. Бірақ адам өз жүрегін тыңдамаса, ол кімнің сөзін тыңдайды?

Мен шындықты жүрегіммен қабылдаймын. Себебі мен сенем: сөз — ауырса да, ем. Ал үнсіздік — жеңіл болса да, зиян. Егер біз үндемесек, біреудің әділетсіздігі жалғасады. Егер біз айтпасақ, бір адамның тағдыры аяқ астында тапталуы мүмкін.

Мүмкін мен әлемді өзгерте алмайтын шығармын. Бірақ мен бір адамның ішкі дауысын естіп, оны жарыққа шығара аламын. Бұл — менің жолым. Бұл — менің таңдауым.

Шындық — бәріне ұнай бермейді. Бірақ ол жүректен айтылғанда, жүрекке жетеді. Сол үшін де мен қаламымды шындықпен суарғым келеді. Өйткені бір адамның сөзінде бүкіл қоғамның өзгеру мүмкіндігі жатады