Ыбырай Алтынсарин публицистикасы

Ыбырай Алтынсарин публицистикасы

Ыбырай Алтынсарин – қазақ даласында зайырлы білім беру жүйесінің негізін қалаушы, ағартушы, жазушы және публицист. XIX ғасырдың екінші жартысында қазақ қоғамы әлеуметтік-экономикалық өзгерістерді бастан кешіріп жатқан кезеңде ол білім арқылы халықты алға жетелеуді мақсат етті.

Публицистикасы көбінесе ресми хаттар, баяндамалар, мақалалар және алғы сөздер түрінде көрініс тапты. Оның жазбалары нақты деректерге сүйеніп, қоғамдық проблемаларды ашық талдаумен ерекшеленеді. Ыбырайдың публицистикалық мұрасы оның педагогикалық қызметімен тығыз байланысты болды.

Алтынсарин публицистикасының негізгі тақырыбы – халық ағарту ісі. Ол қазақ балаларына арналған зайырлы мектептердің қажеттілігін дәлелдеп, патша үкіметінің өкілдеріне бірнеше рет ұсыныстар жасады.

1879 жылы жарық көрген Қазақ хрестоматиясы еңбегі тек оқулық қана емес, сонымен бірге ағартушылық идеяларды насихаттаған публицистикалық еңбек болды. Кітаптың алғы сөзінде ол оқу-білімнің маңызын ғылыми тұрғыда негіздеп, қазақ қоғамының болашағы білімде екенін дәлелдейді.

Ол өз хаттарында қазақ жастарының орыс тілін үйренуінің маңызын атап өтті. Себебі сол кезеңде ғылым мен техника жетістіктері орыс тілі арқылы таралып жатты. Дегенмен, ол ұлттық болмысты сақтауды да ұмытпады. Бұл – оның публицистикасындағы ұлттық және өркениеттік тепе-теңдіктің көрінісі.

Ыбырай өз дәуіріндегі әлеуметтік теңсіздікке, надандыққа, рушылдыққа қарсы болды. Оның мақалалары мен хаттарында қоғамдағы әділетсіздікке сын көзқарас байқалады.

Мысалы, ол байлардың кедейлерге қысым көрсетуін, қыз балалардың оқуға жіберілмеуін сынады. Қыздарға арналған мектеп ашуы – оның тек педагогикалық емес, әлеуметтік реформаторлық қадамы болды. Бұл қазақ қоғамындағы гендерлік теңдік мәселесін алғаш көтерген әрекеттердің бірі еді.

Алтынсарин публицистикасында діни фанатизм де сынға алынды. Ол дінді біліммен ұштастыруды қолдады. Оның Мұсылманшылықтың тұтқасы еңбегі ислам негіздерін қарапайым әрі түсінікті тілмен жеткізіп, діни сауаттылықты арттыруды мақсат етті. Бұл еңбек те публицистикалық сипатқа ие.

Алтынсарин публицистикасының басты ерекшелігі – қарапайымдылық пен нақтылық. Ол ауыр философиялық терминдерден гөрі түсінікті, халыққа жақын тіл қолданды.

Бұл публицистиканың классикалық белгілеріне сай келеді. Ыбырай өз жазбаларында эмоционалдық пафостан гөрі рационалды дәлелге сүйенді. Сондықтан оның публицистикасы ғылыми сипатқа жақын.

Ыбырай Алтынсарин публицистикасы қазақ баспасөзінің қалыптасуына әсер етті. Оның идеялары кейінгі қазақ зиялыларына, соның ішінде Ахмет Байтұрсынұлы мен Міржақып Дулатұлы еңбектерінде жалғасын тапты.

Ол қазақ қоғамында ағартушылық бағыттың негізін қалап, публицистиканы әлеуметтік өзгерістің құралына айналдырды. Оның еңбектері ұлттық сананың жаңғыруына, зайырлы білім беру жүйесінің дамуына ықпал етті.

Ыбырай Алтынсарин публицистикасы – XIX ғасырдағы қазақ қоғамының рухани жаңғыруының айқын көрінісі. Оның жазбалары білім мен ғылымды насихаттап қана қоймай, әлеуметтік әділеттілік, ұлттық болмыс және мәдени прогресс мәселелерін көтерді.

Ғылыми тұрғыдан алғанда, Алтынсарин публицистикасы – ағартушылық реализмнің үлгісі. Ол нақты деректерге сүйеніп, қоғамды өзгертуге бағытталған идеялық жүйе қалыптастырды. Сондықтан оның публицистикалық мұрасы қазақ әдебиеті мен журналистика тарихында ерекше орын алады.